Politiek 2

[Vervolg van Politiek 1]

In 1983 kreeg Italië voor het eerst een regering onder leiding van een socialist, Bettino Craxi. Hij wist voor Italiaanse begrippen lang aan te blijven, maar tijdens zijn tweede kabinet wensten de christen-democraten als grootste partij weer de premier te leveren. Craxi weigerde af te treden en vervroegde verkiezingen waren het gevolg.

Eind jaren '80 en begin jaren '90 werd Italië opgeschrikt door corruptieschandalen. Honderden zakenlieden en politieke figuren werden gearresteerd en er volgden rechtszaken tegen verscheidene partijleiders en vroegere premiers.

Gezien de jarenlange dominantie van de christen-democraten in de Italiaanse politiek was het niet verwonderlijk dat veel christelijke politici in opspraak raakten. Dat leidde uiteindelijk tot de opheffing van de oude christen-democratische partij, die uiteenviel in drie partijen.

Silvio Berlusconi

In 1994 liet media-miljardair Silvio Berlusconi voor het eerst als politicus van zich horen. Zijn conservatieve partij Forza Italia vormde een coalitie met twee rechtse partijen, de Alleanza Nazionale en Lega Nord. Die Lega Nord streeft naar meer zelfstandigheid voor het rijke Noord-Italië; de Alleanza Nazionale wordt gezien als een neo-fascistische partij. De regering moest na negen maanden het veld ruimen, omdat coalitiepartner Lega Nord het vertrouwen opzegde.

Berlusconi liet zich daardoor niet ontmoedigen. In 2001 behaalde zijn conservatieve alliantie onder de naam "Huis van de Vrijheden" een grote overwinning bij de verkiezingen. Hij werd opnieuw premier van een centrum-rechtse regering. Berlusconi is – ook in Italië zelf – een omstreden man.

Hij heeft enorme macht over de media en werd beschuldigd van omkoping. Om vervolging te voorkomen loodste hij in 2003 een wet door het parlement, die vervolging van de premier en andere hoge Italiaanse ambtenaren onmogelijk zou maken.

Na protesten van vele Italianen maakte het constitutionele hof de wet ongedaan; de processen tegen Berlusconi werden voortgezet. In 2004 werd hij vrijgesproken van corruptie en andere aanklachten werden verworpen.

Berlusconi staat niet bekend als een diplomaat. Zo zei hij na de aanslagen van 11 september 2001: "We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de islamitische wereld."

Twee jaar later zorgde hij voor een rel in het Europees Parlement. Berlusconi beet een Duitse Europarlementariër toe dat die zeer geschikt zou zijn voor een filmrol als nazi-kampbeul.

Bij de verkiezingen van april 2006 bleek het verschil tussen de alliantie van Berlusconi en de partijen die zich hadden geschaard achter zijn tegenstrever Romano Prodi werkelijk miniem te zijn. Hoewel Berlusconi zijn verlies aanvankelijk weigerde te erkennen, bleek Prodi toch aan het langste eind te trekken.